,,Kiedy wpatrujemy się w zdjęcie dłużej, możemy poczuć bijące z niego emocje. Czasem jest to miłość, czasem tęsknota, czasem ogromny ból, a innym razem radość. Widząc po latach tę scenę, często czujemy dokładnie to, co wtedy. Dobrze zrobione zdjęcie sprawia, że nie możemy przejść obok niego obojętnie. To nie tylko odwzorowanie postaci i rzeczy, to przede wszystkim utrwalenie uczuć, które mogą poruszyć zmysły oglądającego nawet wiele lat później".
- Magdalena Witkiewicz
***
Tak wspaniale poczuć na skórze cieplejsze podmuchy wiatru i iść przed siebie z rozwianymi włosami. Idąc przez park poczułam na sobie pocałunki słońca i Twoje Zenku, tak nastroiła mnie dzisiejsza poranna rozmowa. Gdybym mogła opisać słowami to, co wówczas poczułam, to było to właśnie szczęście i nieskrępowana wolność. To cudownie kochać i być kochaną, a jeszcze lepiej móc powiedzieć o tym całemu światu. Z mych ust wydobywał się jednak tylko cichy szept, który usłyszałeś i zrozumiałeś do końca.
Przyszła wiosna, słoneczna i radosna. A morał z tego wynika taki, żeby zawsze mówić o swoich uczuciach, nie być w tym samym. Może dla innych to tylko słowa, a dla mnie to najpiękniejsza melodia. Tak kojąca i miła dla uszu. Nawet fryzjera nie potrzebuję, aby poczuć się kobieco. Bo mam Ciebie Zenku, a Ty niczym czarodziej wydobywasz ze mnie ukryte piękno.
Może jestem zbyt sentymentalna, romantyczna, ale Ty wcale się nie śmiejesz, bo sam doskonale wiesz, jak nieraz trudno jest żyć kiedy ta bardzo czujesz całym sobą. Inni potrafią przejść obojętnie, podczas gdy my zatrzymujemy się i patrzymy w dal, ciągle czekając na coś pięknego. Dzisiaj był to śpiew ptaków, a innym razem przebiśniegi, wytrwale pnące się ku górze. Każdy pragnie słońca, a przecież wszystkim jest ono dane, tylko trzeba umieć patrzeć i widzieć więcej. Tak radośnie odczuwam świat.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz